500 dni miłości

Komedie romantyczne mają to do siebie, że większość z nich jest o tym samym. Każda z nich zachowuje taki sam, lub przynajmniej, podobny schemat. Marc Webb w swoim debiutanckim filmie „500 dni miłości” przedstawia nam zupełnie inne oblicze miłości pozbawione radosnych ekscytacji, przesłodzonych scen, a pozostawia człowieka z rozmyślaniami nad sensem miłości.

O filmie naczytać się można wielu opinii. Wszystkie jednak zgodne są co do tego, że film odstaje od typowej komedii romantycznej, przede wszystkim dlatego, że trudno zakwalifikować go do komedii. Film ten reprezentuje sobą pewnego rodzaju dramatyzm, który dotknął głównego bohatera. Ciekawie zmontowana historia przedstawia nam początki, a także koniec wspaniałej znajomości, a nawet i miłości. Z jednej strony powinno to nudzić, ale z drugiej tylko pochłania widza bez reszty. Poruszający film, ale jednak nie uroniłam ani jednej łzy.

W czołówce „500 dni miłości” nie bez kozery słyszymy „Us”, w którego refrenie Regina Spektor powtarza wielokrotnie „to zaraźliwe”. Co takiego? Wizja idealnego związku, którą roznosi kino. Cukierkowe historie zaszczepiają w nas wizję relacji, która z rzeczywistością niewiele ma wspólnego. Z kolei z takimi filmami niewiele wspólnego ma debiut Marca Webba. Reżyser z uporem maniaka tłumaczy, że to nie klasyczne love story (historia miłosna), lecz story about love (historia o miłości). Z genialną precyzją konstruuje filmowy świat, tak by ani przez moment nie kojarzył się z wylansowaną rzeczywistością komedii romantycznych. Summer (Zooey Deschanel) nosi się ze staroświecka: spódnice za kolana, bluzki dopięte pod samą szyję; Tom (świetny Joseph GordonLevitt) to gość w tanim krawacie i pulowerku, żaden Gerald Butler. Mają przeciętne prace, zwykłe mieszkania. Inaczej niż nakazuje schemat miłosnego hitu, film o nich pomieścił zauroczenie i sielankę, ale i bolesny miłosny nokaut. Świadectwem gustu muzycznego twórców jest rewelacyjny soundtrack (oprócz Spektor słychać The Smiths czy The Clash), a kinofilstwa – nawiązania do filmów Ingmara Bergmana, „American Beauty” czy „Sida i Nancy”.

Jeśli myślicie, że z tej oryginalnej mieszanki wyszło depresyjne kino negujące istnienie miłości, jesteście w głębokim błędzie. Wiary w uczucie nikt tu nie podważa, bo jak słusznie mówi Tom: „Miłość to nie Święty Mikołaj!”. Choć, jak Święty Mikołaj, często bywa po prostu... nieprawdziwa.

Niby wszystko się zgadza co do gatunku: on, ona, miłość, perypetie, sympatyczna oprawa i piosenki. A jednak ja bym się wzdrygał przed określaniem filmu jako strice komedii romantycznej . Raczej anty-komorom by mi tu pasował. Twórcy ewidentnie chcą rozprawić się ze schematami i skostniałą formą, tym bardziej, że jest to produkcja niezależna, niskobudżetowa, choć zrobiona niewątpliwie z pasją i wdziękiem.No i sama realizacja jest chwilami imponująca: achronologia, przeskoki czasowe (i nie ma się wrażenia chaosu wątków), autoparodie, czarno białe wstawki, dwuwymiarowa animacja , podział ekranu, rozliczne pomysłowe koncepcje narracyjne, nawiązania do “Gwiezdnych Wojen” , “Annie Hall”, “Absolwenta” a także Ingmara Bergmana (Kapitalna scena!).

Film wydaje się świeży, zaskakuje, stając się niemal czystą formą, kinowymi wycinankami, które się wspaniale ogląda (w końcu czyż film nie jest przede wszystkim sztuką wizualną?). Tylko, że na ile są to tylko sztuczki, dzięki którym reżyser chce zauroczyć widza, a na ile funkcjonalny język tego filmu?