Mądrość i seks

O-la-boga! Film tak zły, że mógłby być polski. Choć przy rosnącej ostatnio sile naszych filmowców, nie wierzę, że ktokolwiek zdecydowałby się wprowadzić coś takiego do multipleksów i żądać za to pieniądze. Poza Polską panują jednak inne obyczaje, a fabryka snów stoi otworem przed każdym. “Gotować każdy może”- mówi kucharz Gueastu z arcydzieła studia Pixar (“Ratatuj”, 2007). Ktoś wziął sobie tę rade do serca i pozwolił wyprodukować Madonnie, muzycznej gwiazdce o wielu obliczach, jej własne dzieło filmowe. Rzecz trwa 81 minut i jest, jak zapewne się domyślacie, artystyczną katastrofą.

Madonna jako pani reżyser o szczególnych względach prawidłami kina gardzi. Zamiast scenariusza są więc fragmentaryczne wątki opisujące losy kilku postaci, a zamiast fabuły z jej należytą ekspozycją, rozwinięciem i kulminacją- ciąg scen bez ładu i składu. Tytułuje swój film “Mądrość i Seks” , jednak nie ma tu ani seksu, ani tym bardziej mądrości.

Film Madonny „Mądrość i seks” jest nieudanym eksperymentem naśladującym nowofalową estetykę à la Godard, z bełkoczącym wprost do kamery ukraińskim wokalistą punkowej kapeli Gogol Bordello (Eugene Hutz), przechwalającym się swoim nieudanym dzieciństwem oraz mirażem światowego tournée zespołu. Poznajemy też marzenia dwóch pań mieszkających razem z nim w wynajmowanym wspólnie mieszkaniu w Londynie.

Jedna chce zostać baletnicą (Holly Weston), ale pieniądze na utrzymanie zdobywa rozbierając się w nocnym klubie. Druga natomiast (Vicky McClure) pragnie pomagać głodującym dzieciom w Afryce i w tym celu podkrada z apteki, gdzie pracuje, drogie leki. Mamy więc pełne spektrum spraw, które najbardziej obchodzą królową popu: muzykę, taniec i działalność charytatywną. Autobiograficzny charakter filmu nie ulega wątpliwości, niemniej rozpisanie zainteresowań gwiazdy na trzy niezbyt ciekawe indywidua wychodzi Madonnie gorzej, niżby wynikało nawet z tak krótkiego opisu. Mówiąc dosadnie, mądrości nie ma w tej historyjce żadnej, a seks pojawia się tylko okazjonalnie w scenach tańca na rurze.

Jakoś trudno mi uwierzyć, że pomiędzy koncertami, rozwodem, adopcjami kolejnych dzieci, nagrywaniem płyty, pisaniem bajek i erotycznym wyznawaniem Talmudu gwiazda naprawdę, ot tak, sobie, raz-dwa, machnęła ambitny filmik. Przyjmując jednak, że rzecz jest naprawdę jej autorstwa i nie chodzi wcale o sprytny wybieg marketingowy – „Mądrość i seks” jest produkcją zastanawiająco nieporadną. Inna sprawa, że bez nazwiska gwiazdy na plakacie film nie tylko nie trafiłby na festiwal do Berlina, ale prawdopodobnie w ogóle nie byłby pokazywany w kinach. Być może na szczęście dla widzów.[...]
Co z tego, że wszyscy mieli dobre chęci, skoro zarówno aktorom, jak i bezradnej reżyserce zabrakło elementarnych umiejętności. Bohaterowie to pionki, ich wymyślone, od początku do końca nieprawdziwe dramaty, kompletnie nie obchodzą. Na szczęście muzycznie jest w porządku. Oczywiście prym wiedzie postpunkowy Gogol Bordello, a sama Madonna wykazała się daleko idącym dystansem. Jedną z niewielu autentycznie zabawnych scen w filmie jest fragment, w którym Holly w klubie go-go, rusza najpierw w tany w rytm „Erotiki” Madonny, żeby – ku uldze wszystkich uczestników party – zmienić ilustrację muzyczną na szlagier Britney Spears. Na tym jednak plusy się kończą. „Kto liże nóż, prędzej czy później podetnie sobie język” – brzmi jedna ze złotych myśli Hütza. Madonna liznęła reżyserii. Wystarczy.