Stary, kocham cię

Powiem wam, że jestem nieco zaskoczona ogólnym obrotem akcji. Spodziewałam się jakiegoś gejowskiego zakończenia, a tu pomimo wulgarności i pedalskich wpadek, wyszło całkiem, całkiem. W głównej mierze film skupia się na wartości jaką prezentuje przyjaźń. Szczerze mówiąc sama zaczęłam zastanawiać się nad sobą, ale wspominając ostatnie dni i wypady, nie jest źle ;P. W sumie komedia mówiła o czymś ważnym, co prawda w stylu ordynarnym, jakiego niecierpię, ale miało to coś co każe zastanowić się nad własnymi relacjami z ludźmi. Z jednej strony, odetchnęłam z ulgą, że u nas nie trzeba ileś druchn i drużb, wystarczy dwóch świadków, ani co też często pojawia się w amerykańskich produkcjach, układania przysięgi małżeńskiej. Na czym swoją drogą, nie można za bardzo polegać, bo te wszystkie słowa mogą obrócić się przeciwko tobie, wszelkie dwuznaczności itp. , bo co miał na myśli autor tych słów?

Czytaj dalej

Peter (Paul Rudd) miłość życia już znalazł. W pierwszej scenie oświadcza się ukochanej Zoey (Rashida Jones) i zostaje przyjęty. Chwilę później szczęśliwa narzeczona już z samochodu wydzwania po swoich licznych przyjaciółkach z radosną nowiną. A Peter nie ma do kogo zadzwonić. Nie ma żadnych kumpli, tylko brata geja i ojca dziwaka. Zaczyna więc szukać i znajduje Sydneya (Jason Segel), z którym łączy go trudno wytłumaczalna miłość do zespołu Rush, wspólne muzykowanie i gusta kulinarne. Dzieli zaś stosunek do życia, spraw męsko-damskich i ogólnie rzecz biorąc życiowa filozofia. Sztywny, safandułowaty, metroseksualny w typie Peter zaczyna się przy Sydneyu wyluzowywać, co ma początkowo same dobre strony, dopóki męska przyjaźń nie zagrozi jego małżeńskim planom.

Film Johna Hamburga próbuje rozgrywać męskie i żeńskie kulturowe klisze. Piwko w pubie, rozróby na meczach, postawa macho konkurują z rozmiękczonym wzorcem męskości. To, co kulturowo przynależy do katalogu męskich zachowań, przewrotnie zderza się ze sferą zarezerwowaną dla kobiecej wrażliwości. Peter miejsca w męskim świecie nie potrafi sobie znaleźć, w kobiecym odnajduje się znacznie lepiej. Ale jego poczucie wykluczenia nie wypada na ekranie do końca wiarygodnie. Nie te czasy, by każdy prawdziwy facet musiał być od razu bekającym i żłopiącym piwo troglodytą. Satyra Hamburga trafia więc trochę w próżnię. Tym bardziej że jest mocno niekonsekwentna i ucieka przed ostrością.

Czytaj dalej