Parnassus

Jakby nie mogący się podźwignąć po porażce swojgo ostatniego filmu i śmierci swojego najważniejszego aktora ”Parnassusa”, Gilliam wyraźnie skończył ten film z wielkim trudem. Tu i tam sceny są chaotyczne, w scenariuszu panuje bałagan totalny, aż w pewnym momencie film zobojętnił mnie na wszystko. Nie można kręcić produkcji fantasy nie dając widzowi żadnego klucza, nie określając jasno panujących tam zasad. To fajnie, że “wszystko może się zdarzyć”, ale takie frywolne podejście to poziom 14-latka, a nie poważnego twórcy, który zamierza trafić do widowni. Świetnym przykładem niech będzie chociażby “Labirynt fauna” który określając jasno reguły gry nic nie stracił ze swej siły emocjonalnej i pozostał do końca widowiskiem trzymającym w napięciu i wzruszeniu. W “Parnassusie” mało mnie losy bohaterów interesowały, a już to co się działo “za lustrem” nie trzymało się ani kupy, ani sensu, czego efektem było jedynie “a co tam. On i tak się uratuje za chwilę”. I tak właśnie było

Przed tragiczną śmiercią Ledgera, Gilliam zdążył nakręcić zaledwie połowę scen z jego udziałem. Musiał więc przebudować scenariusz, posklejać już nakręcony materiał i zastąpić aktora. Jego rolę zgodzili się uzupełnić Johnny Depp, Jude Law i Colin Farrell, co oczywiście tylko zwiększyło komercyjny potencjał i tak już medialnie nagłośnionej produkcji z legendą.
Gilliam po znakomitej „Krainie traw”, powrócił w „Parnassusie” do tego, co kiedyś było sednem jego pomysłu na kino. Zafundował szaloną przejażdżkę po fantastycznym uniwersum, wizualnie frenetycznym, surrealistycznym, rozpiętym w pozaczasowym trwaniu wewnątrz magicznego lustra. Przejść na drugą stronę może każdy, kto da się zaprosić do staroświeckiego imaginarium, z którym podróżuje po świecie od setek lat doktor Parnassus.

Filmy oglądamy z różnych powodów. Różne powody popychają nas do kin na konkretne produkcje. Na "Parnassusa" niektórzy poszli, aby zobaczyć kolejny wyjątkowy i nietypowy film Terry`ego Gilliama ("Nieustraszeni bracia Grimm", "12 małp"), a inni dla ostatniej roli Heatha Ledgera, który zmarł w międzyczasie jak kręcono zdjęcia do filmu. Dla mnie głównym bodźcem był zwiastun, który po prostu zachwycił mnie swoim pięknem i niestandardową prezencją. Okazało się jednak, że w pewnym momencie zaczęłam żałować, że tym razem to ja płaciłam za kino.
Bardzo chciałam obejrzeć ten film. Tak bardzo, że nawet kiedy kryzys finansowy zapanował w moim związku sama zaofiarowałam się sfinansowanie wypadu do kina i zapłacenie każdej ceny, aby zobaczyć ten film jak najprędzej. Przyznam jednak szczerze, że za wiele o nim nie czytałam przed seansem, tak więc dokładnie nie wiedziałam o czym będzie ten film. Po obejrzeniu zwiastuna byłam przekonana, że zobaczę widowiskowy film. Oczywiście film zrobił na mnie wrażenie (na pewnym poziomie), ale na innym totalnie mnie zawiódł i aż wstyd mówić - chyba nie zrozumiałam zakończenia.