szymalan — Użytkownicy Dodaj do przyjaciół

Ten świetnie przyjęty w Polsce i na świecie film nawet nie mnoży, a zastraszająco szybko potęguje ilość stawianych pytań, wątpliwości i hipotez. Na dobrą sprawę możemy powiedzieć, że zagadnienia wokół, których porusza się reży… — więcej

Ten świetnie przyjęty w Polsce i na świecie film nawet nie mnoży, a zastraszająco szybko potęguje ilość stawianych pytań, wątpliwości i hipotez. Na dobrą sprawę możemy powiedzieć, że zagadnienia wokół, których porusza się reżyserka są prymitywne- przypadek, niespodziewany uśmiech losu czy cud; brak Boga, czy jednak jego obecność i niemożliwość zrozumienia przez ludzi jego motywów. Dalej-niesprawiedliwość ludzkiego losu. Bo jedni mają, a inni nie, jednych Bóg obdarza, drugim zabiera, jedni doświadczają cudu, inni przeżywają kolejne rozczarowania. Było, było, wszędzie gdzieś w kinie to wszystko było.

Na “Księcia Persji” szedłem , aby się zrelaksować, choć nie ukrywam, że od początku miałem do tej produkcji wyraźny dystans. Po pierwsze: bo ekranizacja gier komputerowych jak dotąd udała się tylko jedna (“Silent Hill”), po dru… — więcej

Na “Księcia Persji” szedłem , aby się zrelaksować, choć nie ukrywam, że od początku miałem do tej produkcji wyraźny dystans. Po pierwsze: bo ekranizacja gier komputerowych jak dotąd udała się tylko jedna (“Silent Hill”), po drugie- reżyser Mike Nevell już raz nie sprawdził się jako twórca superprodukcji (czwarty, najgorszy z dotychczasowych, filmowy “Potter”). Po trzecie: źle wróżące w zwiastunach maszty z loga Disneya, strasząca wszędzie kategoria PG-13 oraz Jerry Bruckheimer na stanowisku producenta , któremu rzadko coś się udaje naprawdę dobrego wyprodukować (wielokrotnie i boleśnie się przekonywałem, że świetni “Piraci” to tylko jednorazowy sukces). Jak się okazało, dzisiejszego wieczora przyszło mi te obawy porządnie zweryfikować.

Wszyscy piszą o porównaniach filmu reżyserki “Red Road” - a to do braci Dardenne, a to do Kena Loacha (czy ogółem całego kina brytyjskiego realizmu społecznego), do polskich “Galerianek” , czy też do hollywoodzkich “Precious” … — więcej

Wszyscy piszą o porównaniach filmu reżyserki “Red Road” - a to do braci Dardenne, a to do Kena Loacha (czy ogółem całego kina brytyjskiego realizmu społecznego), do polskich “Galerianek” , czy też do hollywoodzkich “Precious” czy “An Education”. Z każdym z nich ma “Fish Tank” coś wspólnego, czy to merytorycznie, czy to formalnie (np. an Education to prawie ta sama fabuła!). Osobiście jestem jednak zdania, że ma on nad tamtymi obrazami pewną przewagę- zamiast Wielkiej Sprawy i Socjologii (tabloidowe “Galerianki”) ekranowej histerii (“Precious”, dociskający pedał gazu ciążą, gwałtami, wirusem HIV) , czy z drugiej strony przesadnie bajkowego moralizmu (“Była sobie dziewczyna”), dostajemy coś absolutnie wyważonego i artystycznie skromnego. Bo choć są tu sytuacje dramatyczne, nie ma ani chwili, kiedy mamy ochotę pomyśleć “no bez przesady…”.

Tym, co uderza w filmie Andersona od razu jest pewien założeniowy dualizm postaci- z jednej strony reżyser trzyma się ich na dystans i patrzy z boku, a z drugiej strony traktuje ich w pełni serio i nie zaniedbuje ich wiarygodności. Anderson … — więcej

Tym, co uderza w filmie Andersona od razu jest pewien założeniowy dualizm postaci- z jednej strony reżyser trzyma się ich na dystans i patrzy z boku, a z drugiej strony traktuje ich w pełni serio i nie zaniedbuje ich wiarygodności. Anderson dokonuje tu pełnej personifikacji zwierząt. Mają ludzkie charaktery, ludzkie problemy, potrzeby i słabości , nawyki i przyzwyczajenia, ale i aspiracje, marzenia, czy ambicje. I choć jego film to perła przez gigantyczne P gdy mówimy o stronie techniczno-wizualnej to jednak dla reżysera najważniejsze są postacie i to ich rozbudowywaniu poświęca najwięcej czasu.

Nasz bohater wie, że niewiele ma do stracenia: jest stary i właściwie sam na tym świecie, stąd jego przemiana jest radykalna- co prawda po ludzku waha się przez moment czy pociągnąć za spust , ale i tak szybko okazuje, że jest w pełni… — więcej

Nasz bohater wie, że niewiele ma do stracenia: jest stary i właściwie sam na tym świecie, stąd jego przemiana jest radykalna- co prawda po ludzku waha się przez moment czy pociągnąć za spust , ale i tak szybko okazuje, że jest w pełni zdolny do tego, aby zabijać z zimną krwią. Szczęściem dla nas- widzów, jest fakt, że tytułową rolę gra aktor tej klasy, co Michael Caine. Do niezbyt ciekawej postaci wlewa odrobinę doświadczenia, smutku, potrafi wzbudzić empatię, a sama przemiana Harry’ego wydaje się dzięki właśnie niemu o wiele bardziej naturalna i prawdziwa.

Bezbłędny thriller Alfreda Hitchcocka (aż ręce drżą nad klawiaturą , gdy się pisze to nazwisko) zawstydza setki przekombinowanych fabularnie, współczesnych , efekciarskich przedstawicieli tego gatunku. Niedawno nawiązujący do “Okna n… — więcej

Bezbłędny thriller Alfreda Hitchcocka (aż ręce drżą nad klawiaturą , gdy się pisze to nazwisko) zawstydza setki przekombinowanych fabularnie, współczesnych , efekciarskich przedstawicieli tego gatunku. Niedawno nawiązujący do “Okna na podwórze” młodzieżowy hit z Shią LaBeaufem w roli głównej czyli “Niepokój” ułomności thrillera XXI wieku pokazuje jak na dłoni- zabito w nim całą finezję, dreszczowiec zamieniono na prymitywny horror, a pomysł wyjściowy oryginału sprowadzono do sztampy. Tymczasem, jak się okazuje, grubo ponad 50-letni oryginał żyje i ma się świetnie.

Samego klimatu też tu aż tak gęsto nie ma, jak by mogło być, a sporo może zepsuć żałośnie nijaka, choć głośna i chóralna, muzyka. Ogólnie produkcja ta jest zdecydowanie zbyt grzeczna jak na swój temat, za bardzo pozbawiona odwag… — więcej

Samego klimatu też tu aż tak gęsto nie ma, jak by mogło być, a sporo może zepsuć żałośnie nijaka, choć głośna i chóralna, muzyka. Ogólnie produkcja ta jest zdecydowanie zbyt grzeczna jak na swój temat, za bardzo pozbawiona odwagi i totalnego szaleństwa. Głupota “Legionu” się nie broni- nie ma takiej charyzmy jak ma głupota w filmach Tarantino, czy Ritchiego- i być właśnie może dlatego “Legion’ wydaje się tak boleśnie nijaki. Całościowo ta nieciekawa pro katolicka prowokacja hollywoodzka plasuje się gdzieś na poziomie “Planet Terror” Rodrigueza, znacznie słabiej niż gatunkowo kompatybilne “Wrota do piekieł” Raimiego.

Kiedy wydaje się, że wszystko idzie jak po sznurku, Scorsese coraz bardziej wykręca swój film, zagęszczając atmosferę wokół bohatera. Kim jest Tedd? Reżyser mnoży retrospekcje, przywołuje wspomnienia i nagle, jak u bohaterów “Zodiak… — więcej

Kiedy wydaje się, że wszystko idzie jak po sznurku, Scorsese coraz bardziej wykręca swój film, zagęszczając atmosferę wokół bohatera. Kim jest Tedd? Reżyser mnoży retrospekcje, przywołuje wspomnienia i nagle, jak u bohaterów “Zodiaka” Davida Finchera, rzeczywistość zaczyna się kawałkować, jak pocięta ostrym nożem. Cokolwiek bym w tym momencie nie powiedział, jakiegokolwiek bym pytania retorycznego nie zadał- od razu będzie to można uznać za spoiler. Scenariusz autorki m.in. “Lary Croft” , “Aleksandra” i “Straży nocnej” (a więc dorobek nieciekawy) jest z góry “ustawiony” pod zaskakujące zakończenie, które oczywiście wywraca całą sytuację do góry nogami. Atmosfera się coraz bardziej zagęszcza, a reżyser prowadzi przewrotną grę z widzem o to, co jest na ekranie halucynacją głównego bohatera, a co jest w stosunku do niego prawdziwe.

Nie należę do miłośników “Donniego Darco” (choć teraz mam wielką chrapkę na ripley) Richarda Kelly’ego, który zmieszał tam właściwie wszystkie możliwe teorie spiskowe, jakie go męczyły. Chaotyczności i elastyczności świata… — więcej

Nie należę do miłośników “Donniego Darco” (choć teraz mam wielką chrapkę na ripley) Richarda Kelly’ego, który zmieszał tam właściwie wszystkie możliwe teorie spiskowe, jakie go męczyły. Chaotyczności i elastyczności świata, przestrzeni, czasu, przeznaczenia…- wszystko pod przykrywką opowieści o dojrzewaniu nastolatka, będącym istnym psychologicznym tripem bez trzymanki. Jego najnowszy obraz ,”The Box”, ma ten problem, że przy wszystkich dziwactwach, jakie udało mu się po raz kolejny do swego filmu włożyć- pozostaje produktem bardzo niespójnym, mało porywającym i zwyczajnie- bezsensownym.

Można się złapać za głowę czytając recenzje i komentarze dotyczące nowego filmu Alejandro Amenabara w internecie : że atak na chrześcijaństwo, że studium fanatyzmu, że przejmujące i wzruszające widowisko? itd. Gdzie to wszystko? T… — więcej

Można się złapać za głowę czytając recenzje i komentarze dotyczące nowego filmu Alejandro Amenabara w internecie : że atak na chrześcijaństwo, że studium fanatyzmu, że przejmujące i wzruszające widowisko? itd. Gdzie to wszystko? To, co widać w “Agorze” to jest po prostu tłum. Tłum krzykaczy, którzy obrzucają się bezmyślnie inwektywami , z łatwością przechodząc do rękoczynów i rozlewu krwi przy użyciu kamieni lub mieczy. Mnie w związku z ‘”Agorą” frapuje coś zupełnie innego: co stało się z tym Amenabarem od skromnych, ale świetnych filmów w rodzaju “Innych”? No ale po kolei.