szymalan — Użytkownicy Dodaj do przyjaciół

Na szczęście reżyserowanie drugiej odsłony sagi “Zmierzch” powierzono mężczyźnie, a konkretniej Chrisowi Weitzowi (specjalista od przyzwoitych komedii w rodzaju “Był sobie chłopiec”, mający na koncie małą wpadkę- kiepską ekra… — więcej

Na szczęście reżyserowanie drugiej odsłony sagi “Zmierzch” powierzono mężczyźnie, a konkretniej Chrisowi Weitzowi (specjalista od przyzwoitych komedii w rodzaju “Był sobie chłopiec”, mający na koncie małą wpadkę- kiepską ekranizację fantasy, czyli “Złoty kompas”). Dzięki jego zdyscyplinowaniu film nabrał rumieńców, tempa, emocji, a przede wszystkim nieoczywistego poczucia humoru. Oczywiście nie jest to dzieło na miarę najnowszego “Pottera”, ale i tak jestem pozytywnie zaskoczony, bo spodziewałem się po sequelu najgorszego.

Film ten jest jeszcze jednym dowodem na potwierdzenie mojej obserwacji, iż gry komputerowe co raz bardziej upodabniają się do hollywoodzkich filmów oraz na odwrót- że filmy coraz bardziej przypominają nie-interaktywne gry video z wysoką ro… — więcej

Film ten jest jeszcze jednym dowodem na potwierdzenie mojej obserwacji, iż gry komputerowe co raz bardziej upodabniają się do hollywoodzkich filmów oraz na odwrót- że filmy coraz bardziej przypominają nie-interaktywne gry video z wysoką rozdzielczością grafiki. “Hurt Locker” przez większą swoją część jest kolejną odsłoną “Call of Duty” – amerykańska armia i sprzęt, szybka shooterowa akcja, opisowe dialogi, montaż i zdjęcia przypominające typowe dla fpsów szybkie zmiany punktów widzenia kamery, a scenariusz to kolejne misje na drodze do zaliczenia kampanii. A jednak film zdobywa Oscara i zjawiskowy wręcz respekt recenzentów. Jak to się dzieje? Czy rzeczywiście to film na miarę “Czasu Apokalipsy” i “Łowcy jeleni”?

Z nostalgią wspominam pierwszy seans “Władcy Pierścieni”, czy “King Konga”, po których okrzyknąłem Petera Jacksona moim absolutnie ulubionym żyjącym reżyserem Hollywood, obiecując sobie, że każdy jego następny obraz obejrzę o… — więcej

Z nostalgią wspominam pierwszy seans “Władcy Pierścieni”, czy “King Konga”, po których okrzyknąłem Petera Jacksona moim absolutnie ulubionym żyjącym reżyserem Hollywood, obiecując sobie, że każdy jego następny obraz obejrzę obowiązkowo na dużym ekranie. Wydaje się to koszmarem , ale oczekiwane od kilku lat “The Lovely Bones” to niemal katastrofa: siedzę na pokazie filmu Petera, obok mnie kolega raz po raz spogląda na zegarek, a ja co raz częściej ziewam. Nie tak miało być.

O-la-boga! Film tak zły, że mógłby być polski. Choć przy rosnącej ostatnio sile naszych filmowców, nie wierzę, że ktokolwiek zdecydowałby się wprowadzić coś takiego do multipleksów i żądać za to pieniądze. Poza Polską panują j… — więcej

O-la-boga! Film tak zły, że mógłby być polski. Choć przy rosnącej ostatnio sile naszych filmowców, nie wierzę, że ktokolwiek zdecydowałby się wprowadzić coś takiego do multipleksów i żądać za to pieniądze. Poza Polską panują jednak inne obyczaje, a fabryka snów stoi otworem przed każdym. “Gotować każdy może”- mówi kucharz Gueastu z arcydzieła studia Pixar (“Ratatuj”, 2007). Ktoś wziął sobie tę rade do serca i pozwolił wyprodukować Madonnie, muzycznej gwiazdce o wielu obliczach, jej własne dzieło filmowe. Rzecz trwa 81 minut i jest, jak zapewne się domyślacie, artystyczną katastrofą.

Madonna jako pani reżyser o szczególnych względach prawidłami kina gardzi. Zamiast scenariusza są więc fragmentaryczne wątki opisujące losy kilku postaci, a zamiast fabuły z jej należytą ekspozycją, rozwinięciem i kulminacją- ciąg scen bez ładu i składu. Tytułuje swój film “Mądrość i Seks” , jednak nie ma tu ani seksu, ani tym bardziej mądrości.

Ritchie tka swój film od świetnych rysów postaci, ale na tym nie poprzestaje. Niewyszukaną historyjkę o hochsztaplerze udającym szarlatana wśród mieszańców Londynu, używa tylko jako pretekstu. Wynikający z tego triumf racjonalizmu nad … — więcej

Ritchie tka swój film od świetnych rysów postaci, ale na tym nie poprzestaje. Niewyszukaną historyjkę o hochsztaplerze udającym szarlatana wśród mieszańców Londynu, używa tylko jako pretekstu. Wynikający z tego triumf racjonalizmu nad mistycyzmem również dziwnie się w finale rozmywa. Bo reżyserowi chodzi przede wszystkim o widowisko. Dlaczego i z Sherlocka nie zrobić „Transformersów”, skoro udało się z Roberta Langdona, „Opowieści z Narnii” i ostatnich animacji o klopsikach i potworach? Moje serce się raduje: Holmes biegnie przez środek miasta, za nim jego towarzysze, a wokoło wszystko fruwa i wybucha. Zanim nasi bohaterowie rozwiążą scenariuszowy rebus- rozpieprzą po drodze połowę prześlicznie wyglądającego w oku kamery Philippe Rousselota, Londynu.

Odnoszę wrażenie, że od początku widzom będzie trudno (tak, jak mnie) skrócić dystans między nim a ekranem. Główny bohater to napuszony i patetyczny egocentryk, po naszemu po prostu dupek, użalający się nad swoim zakłamanym i pustym … — więcej

Odnoszę wrażenie, że od początku widzom będzie trudno (tak, jak mnie) skrócić dystans między nim a ekranem. Główny bohater to napuszony i patetyczny egocentryk, po naszemu po prostu dupek, użalający się nad swoim zakłamanym i pustym życiem jak niedojrzały nastolatek. Jego infantylne stosunki z żoną (i kochanką) prowadzą tylko do pogłębiającego się znużenia i irytacji. Film Felliniego był szczerym, autorskim wyznaniem: “Nie mam nic do powiedzenia, ale wiem jak to powiedzieć”. Była to polemika z sztuką, arena do dyskusji z widzem- Co właściwie chcemy oglądać i na ile powinno być to dzieło autorskie? W filmie Marshalla już tego dialogu nie ma. Jest pusta, ale piękna dekoracja, bohater, w którego nie wierzy nawet sam reżyser i rozbuchana forma, która sprawdza się tylko do pewnego momentu.

Ogląda się zatem „Barakę” z narastającym znużeniem, bez emocji i z poczuciem, że ktoś kolekcję ładnych pocztówek niepotrzebnie uwzniośla dopisując bzdurne i nieaktualne ideologie. Zwłaszcza dziś, kiedy od powstania filmu minęł… — więcej

Ogląda się zatem „Barakę” z narastającym znużeniem, bez emocji i z poczuciem, że ktoś kolekcję ładnych pocztówek niepotrzebnie uwzniośla dopisując bzdurne i nieaktualne ideologie. Zwłaszcza dziś, kiedy od powstania filmu minęły niemal dwie dekady, a XXI wiek jest już widzialną rzeczywistością, obraz Rona nie ma nic do zaoferowania. Świat zmienił się nie do poznania i jak na dłoni widzimy jak przestarzała jest wizja filmu. Nie mam pojęcia co chciał osiągnąć dystrybutor wprowadzając ten dokument 5 lat temu do kin. Bo przecież już wtedy był spóźniony o ponad dekadę.

Twórcy “Alandyna”, “Herkulesa”, “Małej syrenki” i “Planety Skarbów” serwują więc nam film staroświecki i przystosowany dla publiczności od przysłowiowych 3 do 103 lat. Bajkowa przygoda, bohaterowie po polubienia i żadnych … — więcej

Twórcy “Alandyna”, “Herkulesa”, “Małej syrenki” i “Planety Skarbów” serwują więc nam film staroświecki i przystosowany dla publiczności od przysłowiowych 3 do 103 lat. Bajkowa przygoda, bohaterowie po polubienia i żadnych większych mądrości. Ot typowe banały w stylu- “Nie ważne pieniądze!” , “Szczęścia szukaj w miłości”, “Nie ważne jak wyglądasz, ważne jaki jesteś” itd.

Wszystko to podane jest w tętniącej życiem musicalowo-bajkowej oprawie. Bohaterowie dziko rozśpiewują na całe gardło (co ciekawe, jazzowe są nawet imiona niektórych bohaterów- sympatyczny aligator ma imię po Louise Armstrongu , a świetlik- po Rayu Charlesie), ale montaż ścigający się na tempo z teledyskami MTV niestety, ale utrudnia w pełnym zanurzeniu się w tej opowieści.

Jakby nie mogący się podźwignąć po porażce swojgo ostatniego filmu i śmierci swojego najważniejszego aktora ”Parnassusa”, Gilliam wyraźnie skończył ten film z wielkim trudem. Tu i tam sceny są chaotyczne, w scenariuszu panuje bała… — więcej

Jakby nie mogący się podźwignąć po porażce swojgo ostatniego filmu i śmierci swojego najważniejszego aktora ”Parnassusa”, Gilliam wyraźnie skończył ten film z wielkim trudem. Tu i tam sceny są chaotyczne, w scenariuszu panuje bałagan totalny, aż w pewnym momencie film zobojętnił mnie na wszystko. Nie można kręcić produkcji fantasy nie dając widzowi żadnego klucza, nie określając jasno panujących tam zasad. To fajnie, że “wszystko może się zdarzyć”, ale takie frywolne podejście to poziom 14-latka, a nie poważnego twórcy, który zamierza trafić do widowni. Świetnym przykładem niech będzie chociażby “Labirynt fauna” który określając jasno reguły gry nic nie stracił ze swej siły emocjonalnej i pozostał do końca widowiskiem trzymającym w napięciu i wzruszeniu. W “Parnassusie” mało mnie losy bohaterów interesowały, a już to co się działo “za lustrem” nie trzymało się ani kupy, ani sensu, czego efektem było jedynie “a co tam. On i tak się uratuje za chwilę”. I tak właśnie było

Przyznaję od razu bez ogródek: jestem zdruzgotany po tym filmie. Gdyby ktoś zapytał mnie: o czym w jednym zdaniu jest “Głód”?- popatrzyłbym na niego z miną wiejskiego głupka i nie odezwał się słowem. Czy to po prostu wstrząsająca… — więcej

Przyznaję od razu bez ogródek: jestem zdruzgotany po tym filmie. Gdyby ktoś zapytał mnie: o czym w jednym zdaniu jest “Głód”?- popatrzyłbym na niego z miną wiejskiego głupka i nie odezwał się słowem. Czy to po prostu wstrząsająca rekonstrukcja prawdziwych wydarzeń, dogłębnia zrisearchowana i kompletnie opowiedziana aż dokońcowych plansz? A może ostra wiwisekcja ludzkiego męczeństwa, opowiedziana z precyzją matematycznego równania? Albo idąc jeszcze dalej- film o docieraniu przez profanum (umęczenie ciała) do sacrum (istenienie duszy)? O sensie buntu, poświęcenia, nienawiści, o niemalejącej potrzebie odczuwania przez zmysły, potrzebie wrażeń? Czy to przerobienie znanej z Ewangelii historii zbawienia ludzkości poprzez męczeńską śmierć “Zbawiciela” i umycie rąk “Piłata”?